डॉ. बाळकृष्ण शेलार, नाशिकरोड : हांगजोऊ येथे झालेल्या चौथ्या पॅरा-एशियाड ॲथलेटिक्स स्पर्धेत सुरगाण्याच्या लेकाने सुवर्णपदक जिंकले. हा मुलगा आहे अपंग धावपटू दिलीप महादू गावित. त्याने ४०० मीटर शर्यतीत सुवर्णपदक जिंकून इतिहास रचला. दिव्यांग असूनही दिलीपने सामान्य; तसेच दिव्यांग खेळाडूंचा समावेश असलेल्या राज्यस्तरीय स्पर्धेत २० व राष्ट्रीय स्पर्धेत ११ सुवर्णपदके मिळवली आहेत.
पेठमधील दादासाहेब बीडकर महाविद्यालयात द्वितीय वर्ष कला शाखेचा तो विद्यार्थी आहे. आई-वडील शेतमजूर असल्याने नाशिक येथील प्रशिक्षक वैजनाथ काळे यांनी त्याला तेराव्या वर्षी दत्तक घेतले. सर्व खर्च तेच करतात. पॅरा एशियाडमध्ये भारताला सुवर्ण मिळवून देण्याचे गुरू-शिष्याचे स्वप्न होते. शिष्याच्या उत्कर्षासाठी गुरूने आपली जमीन विकली. आठ वर्षांच्या प्रदीर्घ कालावधीनंतर, अनेक संकटांवर मात करीत त्यांची ही झुंज यशस्वी ठरली.
पेठमधील दादासाहेब बीडकर महाविद्यालयात द्वितीय वर्ष कला शाखेचा तो विद्यार्थी आहे. आई-वडील शेतमजूर असल्याने नाशिक येथील प्रशिक्षक वैजनाथ काळे यांनी त्याला तेराव्या वर्षी दत्तक घेतले. सर्व खर्च तेच करतात. पॅरा एशियाडमध्ये भारताला सुवर्ण मिळवून देण्याचे गुरू-शिष्याचे स्वप्न होते. शिष्याच्या उत्कर्षासाठी गुरूने आपली जमीन विकली. आठ वर्षांच्या प्रदीर्घ कालावधीनंतर, अनेक संकटांवर मात करीत त्यांची ही झुंज यशस्वी ठरली.
दिलीपमुळे भारताची पदके ‘शतक’पार
कालपर्यंत भारताने २५ सुवर्ण, २९ रौप्य आणि ४५ ब्राँझसह ९९ पदके मिळवली होती. दिलीपने जिद्दीच्या जोरावर शनिवारी सायंकाळी ४०० मीटर धावण्याच्या स्पर्धेत सुवर्णपदक मिळवले. त्यामुळे या स्पर्धेत चीन, इराणनंतर भारताने पदकांचे शतक गाठले.
शिष्यासाठी विकली जमीन
वैजनाथ काळे राष्ट्रीय पंच असून, आयएएफ लेव्हल तीनचे कोच आहेत. गुरू-शिष्याने आदिवासी विकास विभागाचे दरवाजे अनेकदा ठोठावूनही मदत मिळाली नाही. शिष्याला चमकवायचेच या निर्धाराने गुरूने स्वतःची जमीन विकली आणि दिलीपला दर्जेदार सुविधा उपलब्ध करून दिल्या. दिलीपने गुरूचा विश्वास सार्थ ठरवला. चीनमधून ‘मटा’शी बोलताना काळे म्हणाले, की सुरगाण्यासारख्या आदिवासी भागात राहणाऱ्या दिलीपचे गुण मी हेरले होते. त्याची घरची परिस्थिती अत्यंत हलाखीची असल्याने मी त्याला महात्मानगर येथील माझ्या घरी आणले. आम्ही दोन वर्षे त्र्यंबक रोडवरील पोलिस प्रशिक्षण केंद्राच्या मैदानावर सराव केला. काही कारणामुळे मैदान बंद झाल्याने अडथळे आले. दिलीपला चांगले मैदान आणि केंद्राप्रमाणे राज्य सरकारचे साह्य मिळाले तर जागतिक स्पर्धेतही तो सुवर्ण मिळवेल.
तोरण डोंगरी ते चीन
तोरण डोंगरी (ता. सुरगाणा) या पाड्यावर कोणत्याच सुविधा नसतानाही दिलीप जिद्दीने सराव करतो. वयाच्या पाचव्या वर्षी अपघातात त्याचा हात मोडला. ग्रामीण भागातील वैद्यकीय सुविधेअभावी त्याला हात कायमचा गमवावा लागला. तिथूनच त्याची एकहाती लढाई सुरू झाली. दिलीपच्या कुटुंबीयांना त्याच्या भविष्याची चिंता भेडसावत होती. दिलीप नैराश्याच्या गर्तेत ओढला गेला. मित्रांसोबत दऱ्याखोऱ्यातील तळ्यात खेकडे, मासेमारीसाठी जाणे, शेळ्या-मेंढ्यांच्या मागे धावणे हा त्याचा दिनक्रम होता. मित्रांसोबत व्यसनांच्या आहारी गेला. अलंगुणमधील शहीद भगतसिंग माध्यमिक विद्यालयात विरंगुळा म्हणून वर्गशिक्षकाने त्याचे नाव शर्यतीत दिले. वैजनाथ काळे पंच होते. अपंग दिलीपची जिद्द पाहून काळे यांनी शिक्षकांसह दिलीपच्या कुटुंबीयांची भेट घेतली. त्यांची हलाखीची परिस्थिती पाहून डोळे पाणावलेल्या काळे यांनी दिलीपला दत्तक घेण्याचा प्रस्ताव ठेवला. सुरुवातीला वडिलांचा विश्वास बसला नाही. पोराच्या विरहाच्या भीतीने ते धास्तावले. मात्र, शिक्षकांनी काळे सरांबाबत ग्वाही दिल्याने उज्ज्वल भविष्यासाठी काळे यांच्याकडे दिलीपला सुपूर्द केले. दिलीप हा काळे सरांच्या व्हीडीके स्पोर्ट्स फाउंडेशनमध्ये सराव करीत आहे.