Contributed by राजीव तांबे | Edited byनुपूर उप्पल | महाराष्ट्र टाइम्स | Updated: 17 Feb 2025, 12:58 pm
Sagun-Nirgun:गुरुदेव म्हणाले, “चला.” आणि साधक गुरुदेवांसोबत चालू लागला. पहाटेचे तीन वाजले होते. अजून उजाडलंही नव्हतं. रस्ता खाचखळग्यांचा. चढउतारांचा. वळणावळणाचा. गुरुदेव शांतपणे झपाझप चालत होते. साधकाला चालताना त्याच्या भूतकाळातल्या अनेक अनावश्यक गोष्टी आठवू लागल्या. हे चक्र आत्ताच का डोक्यात फिरू लागलं? त्याला कळेना. गुरुदेवांना हे विचारावं, की ते विचारावं?
महाराष्ट्र टाइम्सगुरुदेव म्हणाले, “चला.” आणि साधक गुरुदेवांसोबत चालू लागला. पहाटेचे तीन वाजले होते. अजून उजाडलंही नव्हतं. रस्ता खाचखळग्यांचा. चढउतारांचा. वळणावळणाचा. गुरुदेव शांतपणे झपाझप चालत होते. साधकाला चालताना त्याच्या भूतकाळातल्या अनेक अनावश्यक गोष्टी आठवू लागल्या. हे चक्र आत्ताच का डोक्यात फिरू लागलं? त्याला कळेना. गुरुदेवांना हे विचारावं, की ते विचारावं? गुरुदेवांना हे खरोखरंच सांगावं, की ते फक्त सांगावं? याबाबत त्याचा गोंधळ होऊ लागला. साधकाला भविष्याचा विचार करायचा होता पण त्याचा भूतकाळच त्याला जखडून टाकत होता. त्याची अनेक स्वप्नं भूतकाळाच्या वेढ्यातच गुरफटलेली होती. खूप काही करायचं आहे, पण… सुचत काहीच नाही’ अशी काजळी विचारांवर धरू लागली होती. खरंतर अनेक अपेक्षांची ओझी डोक्यावर घेऊन साधकाची चालताना धांदल होत होती. त्याला गुरुदेवांसोबत चालायचं होतं. गुरुदेवांच्या चालण्याची लय त्याला पकडायची होती. आपलं अडखळत चालणं, त्यांच्या शांत झपझप चालण्याशी त्याला जुळवून घ्यायचं होतं. त्याला बोलायचं होतं. गुरुदेवांना खूप काही विचारायचं होतं. पण जमत नव्हतं. साधक कधी गुरुदेवांच्या खूप पाठी पाठी राही, तर कधी पुढे पुढे जाई. साधकाची चालताना कधी दिरंगाई, तर कधी अतीघाई… कारण, गुरुदेवांच्या चालण्याच्या समेवर त्याला यायचं होतं. पण तो स्वत:च्याच सीमेत गुरफटला होता. गुरुदेवांना साधकाची अडचण कळली. गुरुदेव अचानक क्षणभर थांबले. साधक बावचळला. वेग अनावर झाल्याने तो थोडा पुढेच गेला होता. आता साधक पुढे गेल्याने गुरुदेवांकडे मागे वळून पाहू लागला. गुरुदेव एका जागी सस्मित आणि निश्चल! साधक गुरुदेवांजवळ आला आणि त्यांच्या चरण स्पर्शासाठी खाली वाकणारच होता, तोच.. साधकाला जवळ घेत गुरुदेव म्हणाले, “रस्ता अरुंद असू दे किंवा रुंद, रस्ता खाचखळग्यांचा असू दे किंवा चढउतारांचा मी तुझ्या सोबतच आहे! चालताना तू तुझी अपेक्षांची ओझी माझ्याकडे सोपव आणि तू निरपेक्षपणे चाल! मगच तुझ्यातला नाद तुला ऐकू येऊ लागेल. तेव्हाच तुला तुझी लय मिळेल. तूच तुझ्यातून समेवर येशील. आणि तेव्हा मी तिथे असेनच रे!” साधक अचंबित झाला! साधकाने डोळे मिटून हात जोडले. त्याला नुकत्याच उमललेल्या ताज्या फुलांचा मंद वास येऊ लागला. साधकाने सावकाश डोळे उघडले. साधक एकटाच चालत होता… आपल्याच स्वत:च्या लयीत… निरपेक्षपणे!
लेखकाबद्दलनुपूर उप्पलनुपूर उप्पल, महाराष्ट्र टाइम्स ऑनलाईन टीममध्ये डिजिटल कंटेंट प्रोड्युसर म्हणून कार्यरत आहेत, याआधी टीव्ही ९ मराठी, साम टीव्ही, इन मराठी वेबसाईटसाठी काम केलंय. डिजिटल पत्रकारिता क्षेत्रात ७ वर्षांचा अनुभव. राजकीय, सामाजिक लिखाणाची आवड. गुन्हेगारीसंबंधित, विज्ञानविषयक बातम्यांमध्ये हातखंडा… आणखी वाचा