नाशिक : कारखान्यात काम करताना ‘त्यांनी’ दोन्ही हात गमावले अन् त्यांच्यासाठी जणू जगच ठप्प झाले. मात्र, नाउमेद न होता स्वत:चं डोकं अन् पत्नीचे हात वापरून ‘ते’ पुन्हा जगण्याच्या शर्यतीत उतरले. या दाम्पत्याच्या संघर्षाची कथा ‘महाराष्ट्र टाइम्स’ने दहा वर्षांपूर्वी प्रसिद्ध केली होती. आता हे दाम्पत्य जगण्याच्या आगळ्या शर्यतीत विजयी झाले असून, जिंकल्याचा आनंद त्यांच्या चेहऱ्यावरून ओसंडताना दिसतो आहे.
म्हसरूळ येथील शशिकांत व लीना सरोदे यांची ही जिगरबाज कहाणी आहे. २००४ मध्ये एका रसायन कंपनीत काम करताना शशिकांत सरोदे यांना त्यांचे दोन्ही हात गमवावे लागले होते. त्यामुळे त्यांची नोकरी गेली. त्यांच्या शुश्रूषेसाठी लीना यांनाही घरी थांबावे लागत असल्याने सरोदे कुटुंबाच्या उपजीविकेचाच प्रश्न निर्माण झाला. तेव्हा त्यांचा मुलगा पुष्पक अवघ्या तीन वर्षांचा होता. मात्र, या डोंगराएवढ्या धक्क्यातून शशिकांत व लीना यांनी एकमेकांना सावरले. काहीही झाले तरी हार मानायची नाही, असा निर्धार त्यांनी केला. शशिकांत रसायनशास्त्राचे पदवीधर असल्याने त्यांनी त्या क्षेत्रातच काही करायचे ठरवले. त्यांनी घरातच फिनेल, परफ्यूम, लिक्विड सोप, एससीएल आदी उत्पादने बनवून विकण्यास सुरुवात केली. या कामात डोके होते शशिकांत यांचे, तर हात होते लीना यांचे.….. त्यातून पोटापाण्याची अडचण दूर झाली खरी; पण पुढे मुलाच्या शिक्षणाचा संघर्ष त्यांच्यासमोर वाढून ठेवलेला होता. सरोदे दाम्पत्याची ही लढाई २०१३ मध्ये ‘मटा’ने ‘त्याचं डोकं, तिचे हात!’ या बातमीतून मांडली होती. त्यानंतर या दाम्पत्याला समाजातून साथ मिळाली. दहा वर्षांनंतर हे दाम्पत्य कुठवर पोहोचले याचा शोध घेतला असता, सरोदे दाम्पत्याने तेव्हा सुरू केलेल्या व्यवसायाच्या बळावर आयुष्याची विस्कटलेली घडी नीट बसविल्याचे समोर आले. त्यांच्या या लखलखीत यशोगाथेतून ‘आकांक्षांपुढती गगनही ठेंगणे’ या उक्तीचाही प्रत्यय आला.
म्हसरूळ येथील शशिकांत व लीना सरोदे यांची ही जिगरबाज कहाणी आहे. २००४ मध्ये एका रसायन कंपनीत काम करताना शशिकांत सरोदे यांना त्यांचे दोन्ही हात गमवावे लागले होते. त्यामुळे त्यांची नोकरी गेली. त्यांच्या शुश्रूषेसाठी लीना यांनाही घरी थांबावे लागत असल्याने सरोदे कुटुंबाच्या उपजीविकेचाच प्रश्न निर्माण झाला. तेव्हा त्यांचा मुलगा पुष्पक अवघ्या तीन वर्षांचा होता. मात्र, या डोंगराएवढ्या धक्क्यातून शशिकांत व लीना यांनी एकमेकांना सावरले. काहीही झाले तरी हार मानायची नाही, असा निर्धार त्यांनी केला. शशिकांत रसायनशास्त्राचे पदवीधर असल्याने त्यांनी त्या क्षेत्रातच काही करायचे ठरवले. त्यांनी घरातच फिनेल, परफ्यूम, लिक्विड सोप, एससीएल आदी उत्पादने बनवून विकण्यास सुरुवात केली. या कामात डोके होते शशिकांत यांचे, तर हात होते लीना यांचे.….. त्यातून पोटापाण्याची अडचण दूर झाली खरी; पण पुढे मुलाच्या शिक्षणाचा संघर्ष त्यांच्यासमोर वाढून ठेवलेला होता. सरोदे दाम्पत्याची ही लढाई २०१३ मध्ये ‘मटा’ने ‘त्याचं डोकं, तिचे हात!’ या बातमीतून मांडली होती. त्यानंतर या दाम्पत्याला समाजातून साथ मिळाली. दहा वर्षांनंतर हे दाम्पत्य कुठवर पोहोचले याचा शोध घेतला असता, सरोदे दाम्पत्याने तेव्हा सुरू केलेल्या व्यवसायाच्या बळावर आयुष्याची विस्कटलेली घडी नीट बसविल्याचे समोर आले. त्यांच्या या लखलखीत यशोगाथेतून ‘आकांक्षांपुढती गगनही ठेंगणे’ या उक्तीचाही प्रत्यय आला.
मदतीला धावले कित्येक हात……
दहा वर्षांनंतर सरोदे दाम्पत्याची भेट घेतल्यानंतर हे दोघेही भावूक झाले. इतक्या वर्षांनंतरही ‘मटा’ने आपली आठवण ठेवणे हे माणूसपणाचा नव्याने प्रत्यय देणारे असल्याचे ते म्हणाले. ‘मटा’च्या बातमीनंतर असंख्य हात आमच्या मदतीला धावले. आमचा संघर्ष ‘मटा’तून प्रसिद्ध झाल्यानंतर आपले जगणे व्यर्थ नाही, याची जाणीव झाली. ‘तुम्ही समाजासाठी प्रेरणास्थान आहात’, असे म्हणत अनेकांनी उभारी दिली. मुलगा पुष्पकचे शिक्षण पूर्ण होणे महत्त्वाचे होते. त्यासाठी शिक्षकांपासून सर्वांनी वेळोवेळी मदत करीत संघर्षाच्या काळात हात दिला. नितीन सप्रे, दत्तात्रेय ठोंबरे या मित्रांनी दिलेली साथ मोलाची ठरली, असेही शशिकांत व लीना सरोदे यांनी सांगितले.
मुलाने जाणिवांचे केले सोने…
मुलगा पुष्पकने बेंगळुरूमधील नामांकित विद्यापीठातून एमसीए अभ्यासक्रम पूर्ण केला. अभ्यासक्रम पूर्णच केला नाही, तर तो त्यात टॉपर ठरला, हे सांगताना लीना सरोदे भावूक झाल्या. पुष्पकला कॅम्पस इंटरव्ह्यूद्वारे आंतरराष्ट्रीय बँकेत काम करण्याची संधी मिळाली असून, तो नुकताच मुंबईत दाखल झाला आहे. आमच्या लढाईची जाणीव त्याने ठेवली, या पलीकडे आयुष्यात काय हवे, आमच्या आयुष्याचे त्याने सोने केल्याचे सरोदे दाम्पत्याने पाणावल्या डोळ्यांनी सांगितले.